Les Iles Gambier – Marquesas, 30 juni 2016

Heen en weer op en neer

We knallen de goede kant op, maar worden soms flink door elkaar geschud.

Er staat een harde oostenwind, gemiddeld 23 knopen. Monique voelt zich niet echt lekker, ze heeft vannacht zelfs gespuugd. De hele ochtend scheuren we over hoge wilde golven met een mooie oostenwind naar ons doel, Fatu Hiva. Dan, ineens een squall! De wind klapt erin met 37 knopen! Red Max houdt zich kranig, met het gangboord onder water scheurt ze maar door. Ik laat de schoot van het grootzeil vieren voor minder druk in het zeil, terwijl Truus stevig moet tegensturen om niet uit het roer te lopen.  Zoals steeds voorkomt ze een broach (platslaan) van de Red Max met haar dubbel roerblad. Na tien minuten en veel regen, luwt de wind.

We worden door de opgezweepte golven hard heen en weer geslingerd, arme Red Max, arme wij. Vooral Monique is niet erg blij. Ze lag nog wat te slapen, toen een golf in de kuip sloeg en door het openstaande cabineluikje over haar heen in bed terecht kwam! Met happy hour drinkt ze voorzichtig wat slokjes cola, Neptunus en ik krijgen een slokje rum. Hopelijk is Neppie nu niet meer boos op ons. Om acht uur kan ik twee uurtjes slapen, waarna Monique weer in haar mandje kruipt. Nog 280 mijl. Ik zie het zilveren water in het maanlicht voorbijvliegen. Onze 21 ton zware rode dame lijkt over de oceaan te zweven.

1 juli

Heerlijk surfen in de zon

Om 5 uur wordt het al licht en de grijze buien liggen achter ons. We zijn nog steeds fantastisch aan het surfen. Af en toe krijgen we een freakwave in de kuip, die er dan weer snel mooi uitrolt, over het dek van het open achterschip, via de suikerschep de zee in.

Het is een mooie dag en we hebben nog maar 160 mijl te gaan, dus morgen hopen we aan te komen. Ik lees het boek van Ernest Shackleton, die met zijn expeditie schip de Endurance naar Antarctica zeilt om als eerste op de Zuidpool te kunnen komen. Dat gebeurde, nu 100 jaar geleden, in een heel andere, zeer koude wereld. De Endurance was door kruiend ijs gekraakt en gezonken, maar Shackleton heeft met hulp van de Chileense marine, zijn bemanning van Elefant Island kunnen redden. Wij hebben nog bij de neus van het marineschip, de Yelcho, in Puerto Williams gestaan.

Monique voelt zich beter, ze heeft zelfs linzen met aardappelen en spekjes gemaakt. Daar hebben we heerlijk in de avondzon van genoten, terwijl Truus haar schuimende Red Max onverdroten voort stuurt. Het is vochtig warm binnen als we gaan slapen, nog maar 87 mijl.

Fatu Hiva, 2 juli

Bay of Virgins

Op onze wonderbaarlijke wereldreis komen we ook nu weer op een onvoorstelbare mooie natuurplek terecht, midden in de eeuwig blauwe Moana. Vanmorgen vroeg waren we langs een hoge bergrug met scherpe pieken gezeild. Het leek wel op een rij grote groene kathedralen, die daar op het eiland staan. En nu zijn we aangespoeld tussen onstuimig groene kliffen, in de Bay of Virgins, één van de mooiste en indrukwekkendste baaien op onze planeet. Ook hier is het water glashelder. We horen vogels fluiten en geiten blèren.

Na iedere langere overtocht blijven we altijd eerst een dag aan boord, rustig in de kuip acclimatiseren en de omgeving op ons in laten werken. Waar zijn we nu weer terechtgekomen. Boven op een steile rots aan het einde van de baai zit een aapje. Het is een in de rots gevormd aapje, dat naar ons kijkt, zo lijkt het. We slapen zalig in de rustige Maagden Baai, alhoewel er soms wel even een valwind van de omringende bergen naar beneden komt razen. Het anker houdt, dus geen probleem. Na een duik, een rondje boot zwemmen, laten we Gompie zakken.